U sastavu žirija 16. Festivala evropskog filma Palić koji će, u okviru glavnog Takmičarkog programa dodeliti Zlatni toranj - nagradu za najbolji film, Palićki toranj - za najbolju režiju, kao i Specijalnu nagradu žirija, nalaze se filmski kritičar Alberto Barbera iz Italije koji će biti predsednik žirija festivala, reditelj Szabolcs Tolnai iz Subotice, glumac Samuel Finzi iz Bugarske, novinarka Gloria Scola iz Španije i Peter Zewrel, direktor Bečkog filmskog fonda.

Hal Taussig, predsjednik i osnivač kompanije Idyll Ltd, dotjeran je muškarac za kojega nikada ne biste rekli da je navršio 75. godinu života. Hal je prije mnogo godina svjesno odlučio kako neće gomilati zarađeni novac. On i njegova supruga žive od socijalnog osiguranja u viktorijanskoj kući izgrađenoj početkom 19. stoljeća u gradiću Media, država Pennsylvanija. Svakoga dana na posao ide biciklom budući da ne posjeduje automobil.

Eden Lehner je bio jedan od prvih i jedan od najznačajnijih predstavnika pokreta u arhitekturi poznatog kao „mađarska secesija". Prema projektu koji je uradio sa svojim kolegom Đulom Partošom urađena je Leović palata u Subotici (spomenik kulture, Park Ferenca Rajhla 11) 1893. godine za potrebe kraljavskog javnog beležnika Simeona Leovića. To, međutim, nije i jedini posao koji je Lehner uradio u Subotici. Pre toga, 1889. godine za istog naručioca uradio je projekat kapele na srpskom groblju za uspomenu na rano preminulu kćerku javnog beležnika Leovića.

Lehner je svoje zgrade dekorisao Žolnai keramikom, inspirisale su ga stari mađarski i stari persijski folklorni motivi. Studirao je u Budimpešti a potom u Berlinu, na poznatoj Šinkel (Shinkel) Akademiji. Kasnije se uortačio sa arhitektom Partošom te su zajedno stvorili dela neprevaziđene arhitektonske vrednosti, poput Gradske većnice u Segedinu (1882.), Gradske kuće u Zrenjaninu (1885-1856), zgrade Gimnazije u sremskim Karlovcima(1890), kao i niz građevina u Budimpešti, Kečkemetu itd.

Nandor Glid je rođen 12.12. 1924. godine u Subotici. Potiče iz jevrejske porodice i kao mladić je za vreme rata bio prisilno mobilisan u hortijevske radne jedinice. Posle završetka rata pohađa Akademiju primenjene umetnosti a tokom školovanja dobija nagradu «Student» na jugoslovenskom nivou.

Zahvaljujući svom nesumljivom stvaralačkom talentu razvio se u jednog od najcenjenijih svetskih vajara antiratnog i antifašističkog opredeljenja. Glavno obeležje i pravac Glidovog stvaralaštva se kreće od poruka koje opominju na etičku i estetsku nakaznost fašizma kroz simbole, stradanja, logore smrti, «balada vešanih», pa do njihovog vizionarskog negiranja i nadrastanja izrađenih kroz mitsku feniks pticu, koja se iz vlastitog pepela ponovo rađa.

Kritičari su ga jedno vreme uvrštavali među stvaraoce apstraktno ekspresionističke škole, tvrdeći da je zanemario formu sadržine. Glid to ne poriče, napominjući da to nije činio kako bi pobegao od stvarnosti, već da bi što većom snagom izrazio irealnost fašističke stvarnosti.

1950. godine dobija svoju prvu nagradu za vajarstvo, 1951. godine diplomirao je u klasi radeta Stankovića i Marina Studina. Glidova dela razasuta su širom sveta, od Subotice, preko Trebinja, Mathauzena, Dahaua, Aušvica, Kragujevca, Jerusalima do Beograda.1958. godine realizuje spomenik u Mathauzenu a 1968. godine realizuje spomenik u logoru Dahau. Njegova dela nalaze se po mnogim muzejima i privatnim zbirkama, a u njegovoj Subotici je po ideji fransuskog renesansnog pesnika, Fransoa Vijona, a u spomen obešenih revolucionara, među kojima je i deset Jevreja, postavljena potresna kompozicija u bronzi «Balada vešanih». Pored toga je u dvorištu škole «Majšanski put» postavljena njegova «Žar ptica».

Glid je dobitnik više domaćih i međunarodnih nagrada. Izlagao je u Briselu,Budimpešti, Krajovi, Minhenu, Haifi, Moskvi itd. Nakon njegove smrti, 1997. godine u Solunu je postavljen njegov spomenik «Menora u plamenu 2». Nandor Glid bio je redovni profesor Fakulteta primenjenih umetnosti u Beogradu, bio je darovit umetnik za skulpturu, crtež i grafiku.

Ovog izuzetnog slikara i vajara nazivali su zaljubljenikom bačkih ravnica. Tokom četrdeset i više godina plodnog, stvaralačkog rada stvorio je preko dve hiljade dela: crteža, slika skulptura.

Rodio se 1894. godine u Somboru. Otac mu je bio veleposednik i čuveni kolekcionar umetnina i nesumljivo je uticao na formiranje umetničkih sklonosti mladog Lajoša. Već na samom početku svoje umetničke karijere skrenuo je na sebe pažnju oblikovanjem plastične forme životinja (reljef konja 1908.) Uz preporuku poznatog vajara A.Štobla (1856-1926) upisuje se na vajarski odsek Akademije lepih umetnosti u Budimpešti 1913. godine, međutim, mladi Hušvet pohađa slikarski odsek, slede studijska putovanja u Beš, Prag, Minhen.

Još pre Akademije peokupira ga zagonetna forma životinja i ta sklonost posebno dolazi do izražaja kada se upoznao sa delom Lajoša Zomborija(1867-1933), poznatog pejzažistu i animalistu.

Najveći deo života Lajoš Hušvet živi U Somboru, osim slikarstva privlači ga i primenjena umetnost, jedno vreme dizajnira porculanske figurine za čuvene fabrike porcelana Rozental (Nemačka) i Herendi (Mađarska).

Lajoš Hušvet godine neposredno pred Drugi svetski rat provodi u Budimpešti, pada u zarobljeništvo koje provodi u Engleskoj, vraća se u Sombor 19465. godine. Aktivno se uključuje u likovni život međutim 1956. godine, skrhan bolešću, umire. Iza sebe ostavlja opus od 2500 radova.

Poslednje godine svog života ovaj lirik vojvođanske ravnice provodi u melanholiji, nespreman da se uključi u novi početak, u propagandu socijalističkog razvoja.

Lajoš Hušvet poslednje godine svog života provodi u nostalgičnom vapaju za minulim vremenima.

Ovaj veliki privrženik Subotice rođen je 12. maja 1872. godine u Baji da bi nakon dve godine sa roditeljima dospeo u Suboticu, grad njegovog detnjstva i grad njegovog školovanja u subotičkoj gimnaziji. Željan novih saznanja odlazi za Beč gde usavršava vajarstvo i postaje najbolji student na Akademiji likovnih umetnosti. Već 1908. godine nagrađen je njegov rad na izložbi u Budimpešti a on umetnički odlivak daruje gradu koji mu je u srcu - Subotici.

Vajarstvo je učio kod čuvenog bečkog vajara Cumbuša (K.Zumbush), bio mu je nagrađen rad «Satir ili mali faun», ohrabren od profesora, isto delo kao «Die Zwai Durstige šalje i na međunarodnu izložbu u Antverpenu gde osvaja srebrnu medalju.

Vojni rok služi u subotičkoj kasarni i za to vreme ovde modelira bistu Kraljice Elizabete, ubijene 1898. godine, kojom se potom gubi svaki trag.

Uoči pedesetogodišnjice smrti ovog umetnika u Gradskom muzeju u Subotici, uz podršku Muzeja u Baji, organizovana je 1997. godine izložba posvećena delu Edea Telča. Istoričar umetnosti Bela Duranci tim povodom je zapisao:

«Na početku modelirao je u naobaroknom maniru svoga profesora, kasnije samosvojnim prepoznatljivim rukopisom ostaje privržen realističkoj figuraciji. Stekao je popularnost modelirajući terakote angdotske tematika ali savršeno likovno uobličene. Radio ih je sećajući se fizionomija znanih iz detinjstva i često viđanih u «zavičajnoj» sredini. Bio je izvanredan portretista; poznati su mu spomenici (na trgu Vrešmarti u Budimpešti, Košut u Kečkemetu itd); izradio je više nadgrobnih spomenika (M.Munkači, M. Barabaš i drugi). Bio je posebno produktivan kao medaljer, imao je brojne učenike. Jedan od njih je poznati vajar, Banaćanin, Ištvan Sentđerđi (1881 -1938). Savršen poznavalac anatomije, veran realizmu na osoben način, osećajnošću i zadivljujućom modelacijom dosegao je ugled stvaraoca. Nije eksperimentisao niti pripadao avangardnim pokretima ali je iskrenom i znalački oblikovanom skulpturom obogatio umetničku riznicu».

Umetnička zaostavštine Ede Telča danas se čuva u Baji, Republika Mađarska.